·Devrimci Demokrasi:
Bu dergi çevresi şöyle bir değerlendirme yapma ihtiyacı duymuş:
“Irak emperyalizme karşı direniyor.”(1-16 Nisan 2003)
Bir başka sayısında ise şu değerlendirmeyi yapıyor:
“Anti emperyalist mücadele içerisinde İslami çevreler objektif olarak daha ağırlık kazanmış ve Irak’ın yönetiminde işgalci güçlerin de önüne geçemeyeceği bir durumdadırlar. Bu nedenle Irak’taki gelişmeler dikkatle izlenmeli ve gerekli tavırlar alınmak durumundadırlar. Önderlik çizgisi ne olursa okun Irak’taki ı anti emperyalist güçlerin mücadelesi desteklenmeli İslami, gerici bir rejim altında mı, yoksa demokratik, devrimci bir önderlik altında mı mücadele edeceklerine Irak halklarının kendisi karar vermek zorunda. Bu noktada Türkiye-Kuzey Kürdistan halklarına düşen görev az önce vurguladığımız gibi Irak’taki anti-emperyalist mücadeleyle dayanışma içerisinde olmaktır. (1-16Mayıs2003)

“Saddam Hüseyin Irak’ın Mustafa Kemal‘idir. Saddam‘ın güdük anti-emperyalist direnişi ve yönü görülmelidir. ABD ve İngilizlerin Irak’ı işgal ve sömürgeleştirme savaşına karşı Irak halkları ulusal direnişle cevap veriyor.”(1-16 Nisan 2003)

“Saddam Hüseyin geçmişte hir diktatör olarak suçlu olabilir ama bugün işgal karşısında bir direnişçiydi. (...) Kürt uzlaşmacıların masumiyet edebiyatına aldırış etmeksizin işgal karşısındaki direnişi sahiplenmekten hareketle Saddam Hüseyin’i de sahiplenmeli, Saddam Hüseyin’i de savunmalıyız.”(16-3l Aralık 2003)

“Dünün düşman Saddam’ı, bugün müttefikimizdir. (Aynı yer)

“Oysa Irak direnişi gerçekte Saddam rejimini geri getirmeyi değil, ABD-İngiliz işgalcilerini ülkeden kovmayı hedefliyor. Direnişin köklendiği temel kaynak, emekçi sınıflardır. Hedef, ABD-İngiliz işgalinin sökülüp atılmasıdır. “(20 Aralık 2003)

“Bir hafta boyuncan Necef’i bombalayan,Felluce’yi yakıp yıkan, açıktan sivil kitle katliamına yönelen Amerikan güçlerinin saldırısı, Şii’siyle Sünni‘siyle Arap halkının yükselen yurtsever kardeşleşme barikatına çarpıp tuz buz oluyor. (21 Ağustos 2004)

« Bu kanıt direnişin yeni evresi boyunca öne çıkmaya başlayan, işbirlikçi güçlere yönelik yoğun ve kesintisiz yok edici yurtsever saldırılarla da fiilen görülmekledir. » (Aynı yerde)

“İşte ABD emperyalizmi; Irak’a yığdığı 100 bini aşkın askerine ve devasa silah donanımına rağmen Kürtleri koruyabiliyor mu? Koruyamıyor. ABD ile işbirliği yaptığı için direnişçilerin bombaları, Kürt liderlerinin karargahlarına kadar giriyor ve patlıyor.”(18 Eylül 2004)

“Irak’ta ABD’ye karsı direniş I. Körfez Savaşı ‘ndan beri sürüyor.
“1991‘den Nisan 2003’te Bağdat’ın düşüşüne değin geçen süreç boyunca ABD’ye karşı direnen eski Irak‘tır.
“Ama şimdi işgale karşı direniş içerisinde Arap halkının Şii ve Sünni kesimleri arasında güven duygusu ve birlik isteği büyüyor. Irak‘ta, işgale karşı ve anti-empertalist muhteva da taşıyan yeni halkçı bir ulusal bilinç gelişiyor. Ülkesi işgal edilen, işsiz, aç ve aşağılanmış Irak halkı bugün iş, ekmek, onur ve özgürlük için direniyor.
“Nasıl ki, Türk egemen sınıfları işgalcilerin yanında saf tutuyorlarsa, biz marksist-leninist komünistler ve Türkiye devrimcileri de Irak direnişçileriyle birlikte mevzileniyoruz.
“Emperyalist saldırganlık, savaş ve işgal, şimdi Irak‘ta hızla devrimci bir durumun oluşumuna yol açıyor. Gözlerimizin önünde emperyalist saldırganlık ve işgalin yol açtığı kaos içerisinde devrim mayalanıyor. Irak ‘taki direnişin anlamı bu. ‘(Temmuz-Ağustos 2003)

“Irak bağımsızlık savaşı, başta Amerika olmak üzere, devrimciler dışında tüm kesimleri şaşırtarak sürüyor. Güçlenip yaygınlaşıyor. (...)
Ama korkunun ecele faydası yok. Boyutları, hedefleri farklı da olsa, emperyalistler için bağımsızlık savaşının büyüdüğü Irak da bir Vietnamdır” (9 Kasım 2003)

“Irak halkı sadece kendi geleceği, bağımsızlığı için direnmiyor. Direniş, tüm dünya halklarının geleceğini yakından ilgilendiren bir muhtevaya sahiptir.”(5 Eylül 2004)

·Arap ulusu, egemen-ezen ulus konumundadır. Irak resmi devleti sözkonusu ol- duğunda -siyasi coğrafya kapsamında- Arap ulusu ezilen durumda değil; başta Kürt ulusu olmak üzere, diğer ulusal azınlıklar ve gruplar karşısında ayrıcalığa sahiptir. Kült ulusu, Asuri, Türkmen, Ermeni vd. halklar gibi ezilen ulus şeklinde sunulması gerçeklerle çelişmektedir. Arap ulusunun esasında hâlâ çözülmemiş anlamda bir ulusal sorunu yoktur.

·Irak’ın resmi siyasi coğrafyası bünyesinde ve bugünkü somutla da ulusal soruna sahip / ulusal sorunları çözülmemiş halklar olarak başta ulus bazında Kürtler olmak üzere Asuri, Türkmen, Ermeni vd. azınlıkların ulusal ve ulusal azınlık kapsamında sorunları vardır.

·ABD ve müttefiklerinin işgali durumunda, yani son bir yıllık sürede Arap halkı için gündeme gelen emperyalist işgale karşı ulusal kurtuluş mücadelesi gerçeği Kürt ulusunun ulusal kurtuluş anlamındaki ulusal sorunu ile aynılaştırılamaz. İşgal somutunda ve ölçüsünde gündeme gelen bir işgal karşıtı mücadele durumu ile ulusal sorunu çözülmemiş bir diğer durumu aynılaştırmak hiç bir şekilde doğru olmayacaktır.

·İşgalciler, askeri güçlerini çeker ya da artırır, kesin olan şudur ki işgal edenler ve bir biçimde işgale ortak olan emperyalist devletlerin neredeyse tamamı (ve bölge sömürgeci devletleri) Arap ulusunun egemen niteliğini değiştirme siyasetine ve pratiğine sahip bulunmamaktadırlar. Kürt ulusunun özgür ve bağımsız bir siyasal statü elde etmesini istememekte bu anlamda Irak özgülünde Arap ulusunun ezen ulus konumunda kalmasına itiraz etmemektedirler.

·Emperyalist devletlerle ilişki içinde olan Kürt burjuvazisi kendi önderliğinde bir siyasal-idari yönetime sahiptir. Pratik olarak belli bir süreden bu yana Kürdistan’ın Güney parçası esasında sömürgeci Irak devletinin denetiminde değildir. Fiili olarak Kürtler kendi kendilerini yönetmektedirler; iki ayrı yerel hükümet şeklinde de olsa yönetim ulus olarak Kürtlere aittir. Bu konumlarını koruma ve hatta giderek daha üst bir noktaya taşırma gayretleri anlaşılırdır. İşgal değerlendirmeleri bağlamında Kürt özerkliği hesaba katılmadığı için bir dizi devrimci yapı hatalı bir tutum içindedir.

·Irak’ta antiemperyalist bir direniş bulunmamaktadır. Bütün emperyalist devletleri, genel olarak emperyalizmi hedefleyen bir direnişten kesinlikle bahsedilemez. Hareketin içinde devrimci güçlerin -neredeyse- yokluğu ve işçi-emekçi kesimlerin zayıf kalışı vb. nedenlerle “emperyalizm karşıtı hareket” saptaması yapılamaz.

·Anti ABD temelde, belli bir programa ve hedefe sahip, kendi içinde örgütlü vs. bir direnişin varlığından da bahsetmek çok güç. ABD karşıtı bir söylemin varlığı ile, sözkonusu hareketin kastettiğimiz anlamda bir antiABD direniş olduğu sonucuna varamayız.

·Bazı güçlerin “vatan savunması” argümanına sarılmaları gayet normaldir. Ve fakat bu savunu içinde bulunanların ezici çoğunluğunun gerçekten vatanlarına sahip çıkan yurtseverler olduklarını söyleyebilecek durumda değiliz. İktidar için hesap yapan ve bu hesabın içinde herhangi bir emperyalist devletle işbirliğini savunan; somut olarak ABD emperyalist devletinin önderliğindeki işgalcilerin kendilerini iktidara ortak etmeleri halinde vatanı satmaya dünden hazır vatan savunucularının(!) bu “silahı” yalnızca aldatma amacı ile kullandıkları tespit edilmelidir.

·Irak devleti yıkılmamış, parçalanmamış ve bölünmemiştir. Başta işgal edenler olmak üzere, hiçbir emperyalist devlet verili anda yıkılmış, parçalanmış ve bölünmüş bir Irak istememektedir. Öyleyse bugün için birleştirme ve yeniden devlet kurma, kendi kaderini tayin anlamında devletine kavuşma sorunu-görevi Arap ulusunun önünde durmamaktadır.

·İşgal’e karşı çıkanların neredeyse tamamı Kürt ulusunun özgürlüğüne, kendi kendini yönetmesine de karşı çıktıkları dikkate alındığında, ulusal kurtuluşçu olarak gösterilenlerin kendilerini kurtarırken(!), diğer bir ulusu ise sömürge cenderesinde tutmaya devam ettikleri; özgürlüklerini başkalarının köleliğinin devamı üzerine oturttukları unutulmamalıdır.

·M. Barzani ve C.Talabani somutunda, bir ulusun işbirlikçi gösterilmesi, Amerikancılıkla suçlanması ve askeri hedefler içine konulması vb. tavrının savunulması, üstelik böyle bir yaklaşımın devrimcilik ve hele hele komünistlik adına yapılması son derece kötüdür. Kürdistan’da (elbetteki Irak’ta da) geliştirilen bir dizi terörist saldırı ve provokasyona tavır alınmaması vb. devrimcilik adına savunulacak şey değildir.

·PDK ve YNK’ye ateş püskürtmeye gerek yok, burjuva partiler olarak rollerini oynuyorlar. Kürt burjuvazisinin de her ulusun burjuvazisi gibi emperyalist devletlerle işbirliği kurma hakkı var. Bu iki partinin liderliğinden direnişçi bir tavır beklemek, anti işgal tutumlar aramak ve ABD karşıtlığı yapmalarını istemek vb. beklentilerinden / yakınmalarından vazgeçilmelidir.

·Bugüne kadar burjuva önderlik altında mücadeleye dahil olan Kürdistanlı işçi ve emekçilerin işgal karşıtı bir tutum içine girmemeleri -bir yerde- anlaşılırdır. Burjuva önderliğin etkisinin yanında, dün kendilerini yoketmeye çalışan Baasçılarla aynı konuma düşmemek kaygısıyla işgale karşı çıkmamaları ise kesinlikle tasvip edilemez.

·Direnenlerin, sırf direndikleri için desteklenmesi olacak şey değildir. Niçin ve neden direndikleri bilinmeden, hedefleri üzerine yeterli bilgiye sahip olunmadan ve üstelik bilinenlerin ise çoğunlukla eski rejimi geri getirmek isteyen ve gerici-faşist bir iktidar kurmak isteyenlerden müteşekkil olduğu gözönüne getirildiğinde direnenlerin haklılığı ve meşruluğu, desteklenmesi düşünülemez.

·Irak’ta ulusal kurululuşçu bir çizgide direnen bir gücün olup-olmadığı bilinmiyor. Bazı yapıların isimlerine bakarak, ulusal kurtuluşçu olduklarını söylemek olanaksız. Her ne kadar kimileri (üslelik devrimcilik adına) “ulusal kurtuluşçular” tespiti yapıyorsa da durum böyle değildir. Varolan hareket genel çerçevede ulusal direniş olarak adlandırılamaz; diğer şeyler bir yana, şu ana kadar ulusal kurtuluş yönünde bir programla ortaya çıkan olmamıştır.

·Savaş, esas olarak pastadan pay kapma üzerine yürümektedir. İşgalciler payın büyüğünün kendilerine geçmesi için yıllarca yaptıkları hazırlığın ertesinde askeri işgalle birlikte inisiyatifi ele aldılar ve şu anda diğerlerine (içeride ve dışarıda) ne kadar pay vereceklerini / verebileceklerini vs. hesap ediyorlar. İşgale karşı çıkanlar bağlamında ezici çoğunluk (askeri anlamda güç olanların neredeyse tamamı) aslında payın bölüşümünde kendi hisselerinin oranını ne kadar yüksek tutabileceklerinin hesabı / direnişi içerisindedirler. Niteliği ve gücü bilinmemekle birlikte, işgale karşı çıkan işçi ve emekçiler dışta tutulduğunda, esasında karşıdevrimin kendi içindeki bir hesaplaşmasıdır yaşanan....

·Irak’taki Arap ulusunun farklı mezheplerinin yürüttüğü direnişin işgalin bitmesini-son bulmasını hedeflemediği, bilakis işgalcilerden kendi paylarını verme garantisi peşinde oldukları yeterince açığa çıkmıştır. Bunların içinde Sünnilerin daha çok direniş göstermesi (bazı sol kesimlerin hayranlığını kazananlar yani!) ise gayet normaldir; çünkü bunlar otuz yıldan fazla bir zaman süresince iktidar iplerini ellerinde tutmuş, Irak’ı yönetmiş ve devlet imkânlarıyla her alanda hakim hale gelmiş bir mezhep olmaları itibarıyla kaybettiklerinin -en azından bir kısmını- geri almak istemektedir. Şiilerin bunca zaman iktidardan dışlanmış hallerine şükretmedikleri dikkate alındığında, her yola başvurup iktidarda iyi bir yer kapmak için didinip durdukları ise çok açık.

·İşgal ve bununla bağlantılı olarak iki mezhebin durumunun ele alındığı yerde de abartıdan kaçınmak şart. Mezhep ayrımı üzerinde kendilerini vareden güçlerin birbirlerine karşı düşmanlıkları devam ediyor. Bir-iki gelişme ve yakınlaşma örneğinin ertesinde mezhepsel çelişme ve problemlerin “ortadan kalktığı” ve “aşıldığı” vb. türünden değerlendirmelerin gerçekle alakası yoktur.

·ABD ve ortakları pay dağıtımında başta yaptıkları hatayı gidermeye çalıştıkça, direnenlerin büyük bir bölümünün ne için direndiklerini kamuoyu daha fazla bilme durumundadır. Bir yıl öncesine kadar işbaşında bulunan Baasçıların tekrar göreve getirilmeleri ve kendilerinden yararlanılacağı sözünün verilmesi karşısında bunların ne yaman(!) direnişçiler oldukları görüldü. Öyle ya, burjuvazi arasındaki çatışmada büyük haydut küçüğüne gözdağı vererek (bazen başka yollarla), istediği kadar pay vermede -bir bakıma zoraki memnun etmede- başarılı olabilmektedir. Bu çizgi, bundan sonraki süreçte daha yaygın uygulandıkça diğerlerinin de -şu anki durumlarından haraketle- aynı yola gireceğini söyleyebiliriz.

·Irak proletaryasının ve halklarının görevi bellidir: kendi burjuva iktidarlarını yıkmak; emperyalist işgale ve evet emperyalizme karşı bağımsız ve demokratik halk demokrasisi ülkesi ve sosyalizmin inşasına giden yolu hazırlamaktır.

·Kürdistan (Güney) proletaryasının ve halklarının görevi: burjuva milliyetçiliğinin peşine düşmemek, bağımsız ve demokratik Kürdistan için mücadaleyi yükseltmek; kardeş Irak Arap proletaryasının ve halklarının devrimci mücadelesi ile enternasyonalist ilişkiler geliştirmek ve işgale karşı mücadele etmektir. ABD+İngiliz işgali, Irak’ın olduğu kadar, aynı zamanda dolaysız bir şekilde Kürdistan’ın da bağımsız ve özgür bir ülke haline getirilmesi mücadelesi ve amacına karşı geliştirilmiş, bir saldırganlık olarak mahkum edilmeli ve her alanda bu barbarlığa karşı devrimci temellerde direniş geliştirilmelidir.

“Irak olayında kimi sol çevreler, Bush’a , ya da Amerikan emperyalizmine karşı olma gibi bir gerekçeyle, El Kaide ve Taliban türünden bir ortaçağ fanatizmini, Irak’ taki kanlı, şoven Saddam rejimini savunma gibi akıl almaz, gülünç bir duruma düştüler. Buna sağlıklı bir sol siyaset denebilir mi? Besbelli bu, şu bildik “düşmanımın düşmanı dostumdur” anlayışı.
(...)
“Amerika egemen güçlerinin, üstelik Bush yönetimi gibi oldukça daha sağda bir yönetimin, Irak ve diğer Ortadoğu ülkeleri için demokrasiyi istemesi mümkün müdür, bu çıkarlarına uygun düşer mi? İşte sorun buruda. Bize göre belli koşullarda düşebilir.” (Dema Nü, 15-30 Nisan 2004]

“Bu işin bir yanı. Diğer yanına gelince, bugün Irak bakımındım gözden kaçan, ya da bazı çevrelerin bilerek gözden kaçırdığı şudur: Amerika hangi nedenle Irak’ı işgal etmiş olursa olsun, orada demokratik bir rejim kurmayı çıkarlarına uygun buluyor.
(...)
“Bizdeki solcuların çoğuna göre emperyalist Amerika koşullar ne olursa olsun herhangi bir ülkede demokrasi güçlerini desteklemez.
(.....)
“Her şey açık: Direniş güçleri denen kesim gerici bir savaş yürütüyor. ABD işgalinin bir an önce sona ermesi, egemen, demokratik ve barışçı Irak’ın gerçekleşmesi, bu kesimin yenilgisine bağlıdır.” (31 Ağustos-15 Eylül 2004)

“Diğer nedenlerin yanı sıra, bölgemizde yaşanan siyasal gelişmeler de bizi acilen böyle bir kongre toplamaya zorlamıştır. Dolayısıyla ABD’nin müdahalesini doğru okumak ve anlamlandırmak gerekiyor. ABD’nin Irak‘a müdahalesi dar bazı ekonomik çıkarlar, salt petrol ya da egemen olma arzusu ile açıklanamaz. Bunlar ABD politikasının değişmeyen renkleri olsa da, olay esas olarak tıkanan sistemin açılması hamlesidir. Ortadoğu’da eski statükonun aşılıp yenisinin kurulmaya başlandığı yeni bir sürecin başlatılmasıdır. Bu müdahaleyle Ortadoğu yeniden yapılandırılıyor. ABD’nin küresel çapta emperyal bir imparatorluk kurma peşinde koşuyor olması bu gerçeği hiçbir biçimde değiştirmez. Kaldı ki, ABD’nin bu hedefiyle Ortadoğu’daki otoriter, oligarşik ve teokratik rejimlerin mevcut gerçeği çelişki ve çatışma içindedir. Halkımızın geleceğini de yakından ilgilendiren bu gelişme karşısında elbette kayıtsız kalamayız.
(...)
“ABD’nin Irak‘a müdahale ederek Saddam rejimini yıkması, hegemonik karakter ve amaçlarının varlığına karşın bölgemizde demokratikleşmenin yolunu açmak açısından olumlu sonuçlar doğurmuştur. Koalisyon güçlerine karşı eski rejim yanlıları, dinci ve milliyetçi kesimlerden kaynaklanan belli bir direniş olsa da,sonuç itibarıyla bakıldığında bunların başarı şansı yoktur. Yaşamın kaotik durumuna rağmen süreç bölgenin yeniden demokratik yapılandırılması yönünde ilerlemekledir. Bu da Kürdistan özgürlük Hareketi olarak bizim bölgenin demokratikleştirilmesi ve Kürt sorununun demokratik esaslarda çözülmesinde Kürtlerin artan stratejik önemine uygun daha atak ve inisiyatifli davranmamızın koşullarını sunmaktadır.” (Kürdistan Halk Kongresi Demokratik Kuruluş Belgeleri, Çetin Yayınları, Aralık 2003 İstanbul, sayfa 18-19)

“KONGRA-GEL, ABD çatışma halinde değil. Ne bizim böyle bir politikamız var ne de ABD‘nin güncel politikası bunu gerektirecek durumda.Özgür iradeye dayalı bir ilişki olmak zorunda.”

“Serbesti: Sanırım 2001‘in sonunda, siz Mam Celal’la birlikte, gizli bir şekilde Washington’a gittiniz. Washington yönetimi o sıra size herhangi bir garanti verdi mi?
Mesud Barzanî: Tabii, Kürdistan‘ın bugünkü durumuna baktığımızda Amerika ‘nın bize yaptığı yardımlar az değil. Amerika Kürtlerle ilgili çok bilinçli bir politika izledi. Tabii ki, Amerika her konuda istediğimiz gibi hareket etmiyor. Ancak Amerika‘nın rolü bizim için çok önemlidir.
Serbesti: Bilindiği gibi bu ayın sonunda işgal yönetiminin süresi bitiyor. İşgal yönetiminin sona ermesiyle birlikte, Amerika ordusunun da Irak’ı terk etmesi yönünde yoğun tartışmalar var. Siz bu konuda ne düşünüyorsunuz?
Mesud Barzanî: Hayır, biz bu şartlarda Amerika ve Britanya askeri güçlerinin Irak’tan çıkmasını doğru bulmuyoruz. Söz konusu olan askeri güçlerin, bu şartlarda Irak’ı terk etmesi, Irak’ta büyük bir kaosa yol açacaktır; muhtemelen büyük bir felaket meydana gelecektir.Tabii ki, biz hiçbir yabancı askeri gücün ne Kürdistan’da ne de Irak ‘ta kalmasını istemiyoruz. Zamanı geldiğinde tüm yabancı askerlerin Irak’ı terk etmesini istiyoruz ancak şimdi bunun zamanı değil.”(Haziran-Temmuz 2004)