“Beni PDK'yla örgütsel ilişkileri sona erdirmek zorunda bırakan asıl neden, "olağan" koşullarda örgütsel ayrılıklara neden olacak önemli teorik ve politik görüş ayrılıklarının da varolmasına karşın, örgüt içi görüş ayrılıklarının ve sorunların ele alınışında kabul edilemez üslup ve dil kullanımında da ifadesini bulan genel olarak sosyalist politik kültüre, özel olarak sosyalist tartışma kültürüne ilişkin ilkesel anlaşmazlıklardı. ” (abç) (www.komunistdevrim. org)

“SİYONİST BARBARLIK VE EMPERYALİST SAVAŞ HAZIRLIKLARI

Emperyalizmin “Ortadoğu’daki” en güvenilir ileri karakolu olan saldırgan ve yayılmacı Siyonist İsrail devleti, Filistin ve Lübnan halklarına karşı yayılmacı savaşını iğrenç bir barbarlıkla sürdürüyor. Haydut İsrail devleti askerlerinin Hamas militanları tarafından tutsak edilmesini bahane ederek Hamas’ı sindirmek, en azından Hamas hükümetini yıkmak istiyor. Bu kısa-erimli amacına ulaşmak için Filistin’de iç savaş kışkırtıcılığı yapıyor. Askerlerinin sınır-ötesi bir askeri operasyonla Hizbullah savaşçıları tarafından tutsak alınmasını bahane ederek, “yaz yağmurları” adı altında bomba ve ölüm yağdırıyor Lübnan halkının üstüne. Lübnan’da da iç savaş kışkırtıcılığı yapıyor.

Burada, Siyonizm’in ve onun baş destekçisi Batı emperyalizminin, özellikle Amerika Birleşik Devletleri (ABD) emperyalizmin, Rus ve Çin emperyalizminin kısa, orta ve uzun erimli dış politika amaçlarının, İran, Suriye, Türkiye gibi ülkelerde politik güç sahiplerinin dış politikalarının ve İsrailli askerlerin Hamas ve Hizbullah tarafından neden şimdi tutsak alındıklarının ayrıntılı bir politik çözümlemesine girilmeksizin şu saptanmalıdır ki, Siyonist İsrail Devletinin Lübnan ve Filistin halkına karşı savaşı onun saldırgan-yayılmacı, Nil’den Fırat’a kadar olan “Vaat Edilmiş Topraklar”da Büyük İsrail Devleti’nin kurulmasına yönelik dış politikasının sürdürülmesidir. Bu kadar değil. Bu savaş, Ortadoğu olarak tanımlanan coğrafyanın yeniden yapılandırılması projesi olan Genişletilmiş Ortadoğu İnisiyatifi (GOİ)’nin de bir parçasıdır. Bir kez daha: Bu kadar değil. Bu savaş Üçüncü Emperyalist Paylaşım savaşının hazırlık çalışmalarının bir parçasıdır. “Ortadoğu neden yeniden yapılandırılmak isteniyor? ” sorusunun yanıtının verilmesi buna açıklık getirir: Emperyalist sermaye ve onu temsil eden büyük emperyalist devletler, dünyanın fosil enerji kaynaklarını (petrol ve doğal gaz), diğer hammadde kaynaklarını, sermaye yatırım alanlarını, pazar ve politik etki alanlarını yeniden paylaşmak için genel bir savaşa, dünya ölçeğinde bir savaşa hazırlanıyorlar. Büyük emperyalist güçlerin bölgesel bağlaşıkları olan ve emperyalist sermayeyle karmaşık bir ilişki yumağı oluşturmuş olan işbirlikçi tekelci sermaye ve onları temsil eden gerici bölgesel devletler de bu paylaşımdan pay almanın hesabını yapıyorlar. Bugünkü koşullarda dünyanın paylaşım savaşımı, ekonomik, “barışçıl” politik ve kültürel savaşım biçimlerinin yanı sıra, bölgesel, yerel ve iç savaşlar, askeri ve “Turuncu devrim” vb. adlar verilen sivil darbeler aracılığıyla sürdürülüyor. Özellikle de ona egemen olanın dünyaya da egemen olacağı kabul edilen Avrasya denilen coğrafyada. (Olası) rakip emperyalist devletlerin (olası) enerji kaynakları ve enerji nakil yollarının kontrolü, diğer hammadde kaynakları, pazarları, sermaye yatırım alanları, politik etki alanları ya ele geçiriliyor ya da varolan emperyalist egemenlik güçlendiriliyor. Balkanlardan Kafkasya’ya, oradan Afganistan’a ve Ortadoğu’ya kadar uzanan geniş bir coğrafyada alan temizliği ve ön hazırlıklar yapılıyor. Sermaye yeni bir emperyalist paylaşım savaşına hazırlanıyor.

Siyonist gericiliğin Lübnan’a karşı yürüttüğü imha savaşı böylesi geniş bir çerçeve içinde irdelenmeli, çözümlenmeli ve hazırlanmakta olan üçüncü emperyalist paylaşım savaşının ön çatışmalarından biri, taktik aşamalarından biri olarak değerlendirilmelidir. Balkanlar’da, Kafkasya’da, Afganistan’da ve Irak’ta olduğu gibi. Unutulmamalıdır ki, GOİ yalnızca ABD emperyalizminin değil, gerçekleşmesinde kilit/merkezi bir rol oynaması düşünülen ve böylesi bir projenin gerçekleşmesinden en büyük yararı sağlayacak olan bölgesel bir güç olarak Siyonist İsrail devletin de projesidir. Tıpkı ABD emperyalizmi gibi, Siyonist gericilik de “Genişletilmiş Ortadoğu” diye tanımlanan coğrafyanın politik haritasını yeniden çizmek istiyor. Siyonist İsrail devletinin Lübnan’a ve Filistin’e karşı önceden planlandığı anlaşılan bugünkü savaşı, “büyük İsrail” projesinin askeri araçlarla gerçekleştirilmesi politikasının sürdürülmesidir. Böylesi bir politikaya sahip olan Siyonizm emperyalist bir barışa bile katlanmaz. Bölgenin sürekli bir gerilim ve savaş durumu içinde olması, “büyük İsrail” projesini gerçekleştirme, “vaat edilmiş toprakları” ele geçirme Siyonist politikasının uygulanması için gerekli koşullarından biridir. Siyonist İsrail devleti, 1948, 1967 ve 1973 Arap-İsrail genel savaşlarının ve Lübnan ve Filistin örneklerinde olduğu gibi İsrail devletinin “tekil” savaşlarının gösterdiği gibi, devlet sınırlarını genişletmek zorundadır. Siyonist-militarist ideolojik-kültürel-politik yapısı nedeniyle sınırlarını genişletemeyen bir devlet, düşman olarak gördüğü ve kendilerine karşı öyle de davrandığı güçler tarafından çevrilmiş küçük bir coğrafyada ayakta kalamaz. Bu nedenledir ki, sürekli kriz ve sürekli savaş durumu militarist-Siyonist İsrail devletinin yaşam kaynakları arasındadır.

Her halkın olduğu gibi Yahudi halkın da başka ulusların/devletlerin politik baskısına uğramaksızın yaşama, kendi politik yazgısını belirleme hakkı olduğu tartışma konusu bile yapılamaz. Tartışma konusu yapılması gereken, böylesi bir hakkın başka ulusların ve etnik grupların zararına olacak biçimde kullanılmasıdır. Kuruluşunun ilan edildiği dönemdeki (14 Mayıs 1948) ve bugün sürmekte olan genel yapısıyla İsrail devleti, özel olarak Filistin halkına karşı yapılmış olan tarihsel bir haksızlığın bir ürünüdür. Filistin halkı başta olmak üzere Arap halklarının, bölge halklarının, Siyonist İsrail devletinin savaş kışkırtıcısı ve üçüncü bir emperyalist paylaşım savaşının baş kışkırtıcısı ve hazırlayıcısı ABD emperyalizminin bir numaralı bölgesel işbirlikçisi olması nedeniyle, genel olarak dünya halklarının bugünlerini ve yarınlarını çok yönlü olarak etkilemeyi sürdüren bir tarihsel haksızlık. Düzeltilmesi gereken bir tarihsel haksızlık. Böylesi bir tarihsel haksızlığın düzeltilmesinin başta gelen gerekli koşulu emperyalizmin ileri karakolu olan bugünkü Siyonist İsrail devletinin yıkılmasıdır.

Siyonist-emperyalist barbarlığı şiddetle kınıyor, derhal ateşkes ilan edilerek İsrail ordusunun Lübnan’dan ve Filistin’den çekilmesini talep ediyoruz.

Proleter Devrimciler Koordinasyonu
7 Ağustos 2006 ”

“Siyonist-emperyalist barbarlığı şiddetle kınıyor, derhal ateşkes ilan edilerek İsrail ordusunun Lübnan’dan ve Filistin’den çekilmesini talep ediyoruz. ”

“Vurguluyorum: bugünkü İsrail-Hizbullah (ve İsrail-Hamas) savaşında İsrail’in ilan edilmiş ve edilmemiş politik-askeri amaçlarını gerçekleştirememesi (bu anlamda yenilmesi) emperyalizme ve bölgesel gericiliğe karşı politik devrimci savaşımın lehinedir. Bunu Irak’taki durumla karşılaştırabiliriz. Bugün Irak’ta emperyalist işgale ve işbirlikçilerine karşı savaşan başlıca güçlerin politik anlamda ilerici olmadıkları biliniyor. Soruyorum: Emperyalizme ve iç gericiliğe karşı devrimci savaşımın çıkarları açısından Irak’ta hangi tarafın yenilgisini tercih ederiz? Savaşan gerici güçlerin yenilmesi ve sosyalist devrimlerin zafer kazanması istenen bir şeydir; ama bugünkü koşullarda yakın ve orta-erimde gerçekleşebilecek bir şey değildir. Biz ise bugün pratik bir tutum almak zorundayız. “Savaşan tarafların hepsi de gericidir” doğrusunu yineleyerek toptancı bir anlayışla yaşanan anda asıl darbenin vurulması gereken gerici güçlerle ikincil darbenin vurulması gereken gerici güçler, baş düşmanlarla ikincil düşmanlar arasında ayrım yapmaksızın strateji sorunlarını ele alamayız. Böylesi bir ayrım yapmak bir tarafı diğer tarafa karşı savaşında desteklemek demek değildir. ” (Yalaz’ın K. Erdem’e göndermiş olduğu 10 Ağustos 2006 tarihli mektup, Arşiv)(abç)

“Gerek ABD önderliğindeki saldırgan koalisyon, gerekse Baas rejimi açısından gerici bir karakter taşıyan bu savaşta komünistler, yalnızca hem bölgesel gericiliği, hem de emperyalizmi zayıflatan, sosyalizm için savaşımı güçlendiren bir savaşımı destekleyebilirler. Böylesi bir karakter taşıyan savaşımın Irak devletinin sınırları içinde yürütüldüğüne ilişkin bir bilgimiz yok. (abç) Ama vurgulanmalıdır ki, emperyalist koalisyonun, özellikle ABD emperyalizminin yenilgisi hem bölgesel düzeyde, hem de dünya düzeyinde anti-emperyalist ve sosyalist savaşımı güçlendirici bir etki yapacaktır. ” (Devrimci Bülten 32, sayfa 3)

“Bu pasajda Yalaz herşeyi ele veriyorsun. Peki ben niçin Irak’ta üstelik belirttiğin gibi (“işgale ve işbirlikçilerine karşı savaşan başlıca güçlerin politik anlamda ilerici (abç) olmadıkları biliniyor”) ilerici olmadıkları ve dolaylı olarak başka bir emperyalist grubun politikalarının uzantısı oldukları halde taraf tutayım? Niçin ben bir tercih yapayım? Yapmam. Benim görevim her ikisinin çirkef yüzünü göstermektir. ABD ve İsrail kendi bölgesel planlarını gerçekleştiremeseler dahi yani devrimci olmayan güçler (ki bu noktada mutlaka bir emperyalist merkeze bağlıdırlar ve emperyalist ekonominin ve politikanın mantığı gereği bağımsız kalamazlar) tarafından yenilgiye uğratılsalar dahi bunun bölge işçilerine ve emekçilerine yine tek kelimeyle gericilik ve zulum getireceği yani başka bir emperyalist yamyam tarafından doldurulacağı kesindir:1979 İran’da olanlar herkesin kulağına küpe olsun.

İstersen bir fikir jimnastiği yapılabilir:Diyelim Irak’ta ABD yenildi ve İran’a bağlı şiiler ve Baasçılar (Rusya ve Suriye destekli) kazandılar. Bunun sonucu olarak G. Kürdistan’ın kıyıma uğratılması ve özerkliğin kaldırılması olur. Lübnan’da İsrail’in yenilmesinin sonuçları ise İran ve Suriye’nin etkisininin Lübnan’da güçlenmesi olur. Filistin’de İsrail’in yenildiğini ve Hamas’ın daha da güçlendiğini varsayalım. Peki bütün bunların bölge işçilerine ve halklarına olumlu ne tarafı var? Hatta belki eskisinden daha kötü bir durum ortaya çıkacaktır. Bu da hangi taraf kazanırsa o tarafın aynı olacağı anlamına gelir. ” (K. Erdem’in Yalaz’a göndermiş olduğu 11 Ağustos 2006 tarihli mektup, Arşiv)

“ PDK'yla ilişkilerimi neden sonra erdirdiğimin daha iyi anlaşılması için kısaca PDK'dan söz edeyim. Yaklaşık olarak 12 yıllık bir geçmişi olan küçük bir komünist politik örgüt olan PDK, 2002 yılı sonlarına doğru Yalaz'ın katılımıyla "çalışanlarını" bağlayıcı politik çizgisi/platformu olmayan ve farklı bir yapıya kavuşturulması kararlaştırılan özel bir geçiş dönemi yaşamaya başlayan bir geçiş örgütüne dönüştü. Özel geçiş dönemi kuruluş bildirgesini kabul etmeye yetkili bir organın toplanmasıyla sona erecek ve gerek örgütün gerek merkez yayın organının adı komünizm nihai amacına uygun bir duruma getirilecekti. Asıl olarak alınan kararlara uygun davranılmaması nedeniyle bu görev yerine getirilmedi/getirilemedi. ”(abç)(A. H. YALAZ, www.komunistdevrim. org)