“Ama son bir kaç aydan beri Genelkurmay odaklı olan politik kampanyanın daha da geliştirildiği ve boyutlandırılmaya çalışıldığı “şeriat tehditi”nin “bölücülük tehditi” ile giderek koordine edilmeye başlandığı ve bu temelde toplumsal güçlerin cephesinin geliştirilmeye çalışıldığı gözlenmektedir.  Giderek bilinçli bir şekilde “irtica”ya karşı mücadele ile “bölücülüğe” karşı mücadele birleştirilmektedir. Bu ikisini önüne koyan politik hareket  iktidarı tamamen ele geçirmek isteyecektir.
   
Nasıl “irtica” tehditi abartılıp ve provakasyonlar ile kamuoyu yaratıldıysa aynı şekilde son dönemlerde de buna benzer bir durum PKK ile olan savaşta, Genelkurmay asker cenazeleri aracılığıyla yaratmak istemektedir. Bu noktada biraz durup “Şeytanın avukatlığı”nı yapmak istiyoruz.
   
Asker cenaze törenleri son dönemlerde faşist milliyetçiliğin gövde gösterisine ve hükümete meydan okumaya dönüştüğü için, seçimler öncesi, ordunun daha fazla asker cenazesi kaldırma “politikası” herhalde tesadüf olmasa gerek. MHP seçim stratejisini tamamen bu nokta üzerine yani “Hükümetin terör karşısındaki zafiyeti ve aczi” üzerine kurmuştur. Son dönemlerde bazı olayların aynı döneme rastlaması, “rastlantı” değerlendirmesini oldukça aşmaktadır.
   
Toplumda bazı kesimlerin başlattığı “ savaşta üst rütbeli subaylar ölmüyor” tartışması yaşanırken bir binbaşı ve yarbayın “öldürülmesi” yine asker cenazelerinin  “Laiklik” gösterilerinden sonra ilginç bir şekilde artma göstermesi ve yine aynı şekilde Genelkurmay’ın bildirisi ile toplumdan “teröre karşı laiklik gösterileri gibi gösterilerin yapılmasını istemesi” yine aynı şekilde, asker cenaze törenlerinin hükümeti büyük bir teşhir kampanyasına dönüşmesi, insanın aklına şu soruyu getiriyor: Genelkurmay kendi askerlerini bazen PKK’nın hedef menziline bilerek mi sokuyor?
   
Bu soru hiçbir şekilde yabana atılmaması gereken bir sorudur ve bunun böyle olması kuvvetle muhtemeldir.
   
Seçimler öncesi ordunun biraz fazla asker cenazesi kaldırarak dolaylı olarak kime destek verdiği ortadadır. Yine bu cenazeler Hükümet üzerinde Güney Kürdistan’a operasyon düzenleme baskısını da arttırmaktadır.
   
Bunun adı oyun  içinde oyundur!

• Başta petrol ve gaz olmak üzere Transatlantik Emperyalist İttifakı’nın (TAEİ) ekonomisi için gerekli olan enerji kaynaklarını ele geçirmek, varolanı korumak ve Batı’ya doğru nakil hatlarını güvenlik altına almak.
• Ortadoğu’da daha tam olarak dünya pazarı ile  entegre olmamış ekonomileri (İran, Irak, Suriye, Kürdistan vs.) buralardaki politik rejimleri yıkarak ve onları modern sömürgeler biçiminde dünya pazarına bağlamak ve onları sıkı bir şekilde TAEİ’nin sömürü ağı içerisine çekmek. 
• Ortadoğu’yu, Rusya ve Çin’in stratejik sıkıştırılmaları için ve emperyalist potansiyellerinin yokedilmesi doğrultusunda, Kafkasya, Orta Asya ve Ön Asya ya da Uzakdoğu Asya’daki politik düzenlemeler  ile koordineli olacak bir şekilde düzenlemek ve TAEİ’nin bu temelde sağlam bir dayanağı ve sıçrama tahtası yapmak.
  

• Türkiye’nin iç politikasında her iki cephenin arasındaki politik güç dengesinin gelişimine yani birinin diğerini altetme becerisine bağlıdır.
• ABD politikaları ile uyumlu olma motivasyonlarına bağlıdır. 
• ABD’ye bölgede daha esnek bir politika izleme olanağı sunmasına bağlıdır.
  

• AKP Hükümeti’nin politik yapısı, ABD’ye bölgede daha esnek bir politika izlemesi olanağı sunmaktadır.  AKP bir yandan AB’ye üyelik doğrultusunda ilerlemek istemektedir ve bu yönü ile ABD’nin AB ile stratejik ilişkilerini zora sokmamaktadır. AKP’nin burjuva-demokratik bir çerçevede ilerleme çabası, Kürt ulusal sorununda MC’ye göre daha esnek olmasına yolaçmakta ve onu içeride bazı liberal reformlara yatkın hale getirmekte ve Güney Kürdistan ile daha yakın ilişkiler geliştirmesine neden olmaktadır.  Bu da Irak’ta ABD’nin işini kolaylaştırmaktadır.  ABD Türkiye’nin Irak’taki Özerk Kürdistan’ı tanımasını ve onun ile çok yönlü ekonomik, politik ve diplomatik ilişkiler geliştirmesini istemektedir. Bunu da ancak şimdilik Türkiye’de işbirlikçi tekelci burjuvazi içerisinde AKP hükümeti yapabilir.  Çünkü AKP hükümeti Kuzey Kürdistan’da Kürtler arasında da etkindir (seçimlerde aldığı oy oranı bunu göstermektedir) ve bu durum ona bölgede etkin bir konum sağlamaktadır.
• Türkiye’de bazı liberal yanları olan ve Kürt ulusu ile yakınlaşma sağlama potansiyeli olan bir hükümetin varlığı, ABD’ye başka bir politik açılım yapma olasılığı tanımaktadır.  ABD, PKK’yı askeri ve politik olarak tasfiye etmek istememektedir. Onun K. Kürdistan’da varolan askeri faaliyetlerinin yoğunluğunu düşürmeyi amaçlamakta ama bunu da Türkiye’nin bazı liberal reformlar yapmasını cesaretlendirerek yapmak istemektedir. Ama PKK’nın askeri gücünü daha çok İran’ın devlet sınırları içerisinde kalan Doğu Kürdistan’a yoğunlaştırmasını sağlamak istemekte ve İran’ın yıpratılmasında güçlerden birisi olarak yararlanmak istemektedir.  Unutmamak gerekir ki, Ortadoğu’da PKK, ABD’nin temel düşmanı değildir.  ABD ile PKK arasında bir düşmanlık da yoktur. Bunların düşman olmasını gerektirecek bir neden de yoktur. ABD’nin PKK ile sorunu, müttefikleri olan Türkiye ve Güney Kürdistan’ı rahatsız ettiği ölçüde kendi çıkarlarını zora soktuğu oranındadır.
  

PKK’nın askeri gücünün İran’a yoğunlaştırılması için, Türkiye’nin askeri açıdan PKK’nın üzerine gitmemesi (özellikle de G. Kürdistan’daki askeri kamplara olan operasyonlar bu noktada çok önemlidir) gerekmektedir. ABD’nin PKK’nın askeri gücünü İran üzerine yoğunlaştırabilmesi için, Türkiye’deki bir hükümetin AKP gibi, MC’ye oranla daha liberal olması zorunludur. Türkiye’de faşist-milliyetçi bir hükümet ile bu politika ya işlemez ya da çok zor işler ve her an kontrolden çıkmaya müsaittir.

• Bu politika Ortadoğu’da, ABD cephesinde yeralan bütün politik aktörlerin herhangi biri ile arasını açmadan ve onları az-çok tatmin etmeye yönelik olup, asıl düşman olan İran’ın daha fazla politik ve askeri olarak sıkıştırılmasına yol açacaktır.

PKK’nın askeri açıdan bitirilmesini ne K. Kürdistan’daki Kürtler ister (bu ABD’ye karşı büyük bir antipati yaratır) ne de G. Kürdistan’daki KDP ve KYB ister.  Çünkü PKK’nın G. Kürdistan’da bulunduğu yerleri yani İran sınırını KDP ve KYB dolduramadığı ölçüde, İran’a bağlı Kürt İslami Hareketleri dolduracaktır ki, bu daha tehlikelidir. PKK şu an G. Kürdistan’daki politik  durumu kabul etmektedir ve bu rejimi devirecek gücü de yoktur. Ancak İran’a sırtını dayamış bir İslami Hareket, G. Kürdistan’ı bir içsavaşa sürükleyerek buradaki rejimi kolaylıkla tehdit eder ki, bu da ABD, KDP ve KYB’nin kabul edeceği bir durum değildir.

Görüldüğü gibi PKK’nın ortadan kaldırılması bölgede ABD açısından istikrar değil daha büyük bir istikrarsızlık getirir.

• Bu politika yani PKK’nın askeri gücünün K. Kürdistan’dan İran’ın sınırları içerisinde bulunan Doğu Kürdistan’a PJAK aracılığı ile kaydırılmasının sağlanması ve böylece ona Kürdistan üzerinden de bir cephe açılarak zayıflatılması ve dışarıdan da bir askeri hareket ile devrilmesi politikası, ABD’de Cumhuriyetçi Parti tarafından uygulanmak istenen bir politikaydı.  B. Obama’nın seçilmesi ile Demokrat Parti’nin İran politikası bazı değişikliklere uğrayacaktır. Ama İran’daki rejimin devrilmesi sorununun özü, ABD açısından değişmemiştir. Ama bu sefer metodlar farklı olacaktır.
• İran politikası noktasında Demokrat Parti (DP) ile Cumhuriyetçi Parti (CP) arasındaki araç ve metod farklılığı, muhtemelen DP’li ABD’nin nezdinde PKK’nın (B. Clinton döneminden farklı olarak) daha fazla önem kazanmasına neden olabilir. Çünkü DP, İran’daki rejimin devrilmesini dış dinamikler üzerine değil, İran’daki iç dinamikler üzerine oturtmak istemektedir. İşte bu noktada ABD açısından PKK’nın önemi giderek daha fazla öne çıkacak gibi görünmektedir.
• ABD’nin bölgede böyle esnek bir politika izlemesine olanak sağlayacak bir durum ancak Türkiye’nin iç politikasına bağlıdır. Bundan dolayı ABD, Türk iç politikasında bu esnek politikaya angaje olabilecek bir politik eğilimin devlete egemen olmasını istemektedir. ABD Türkiye’nin burjuva-demokratik çerçeve dışına çıkmasını Avrupa, Kafkasya, Ortadoğu ve Orta Asya politikasını olumsuz bir şekilde etkileyeceğinden dolayı istememektedir. ABD bölgede burjuvaz demokrasisini, özellikle Rusya ve Çin’in etki alanı içerisinde bulunan rejimlerin içten çözülüşü için bir manivela olarak kullanmak istemektedir. 
• Bundan dolayı DP’li ABD, İran politikasını ve bu ülkedeki rejimi, Afganistan ve Irak’taki gibi dıştan bir zorlama ile  değil, Gürcistan ve Ukrayna’daki gibi içten bir çözülme ile gerçekleştirmek isteyecektir. Ama G. W. Bush dönemindeki CP’li ABD ise İran’daki rejim değişikliğini daha çok Afganistan ve Irak örneklerindeki gibi yapmak istiyordu. DP ile CP arasındaki bu fark ister istemez İran’ın etrafındaki devletlere olan yaklaşım farkına da neden olmaktadır. Örneğin CP’li ABD bu temelde AKP hükümetinin devrilmesine ve bir MC hükümetine yeşil ışık yakabiliyordu.  Yani daha fazla pragmatik olabiliyordu. Burada MC’nin sıkışmışlığını kendi bölge politikalarına angaje olabildiği ölçüde (özellikle İran karşısında) kullanarak ve onların iktidara gelmesine yeşil ışık yakarak pragmatik bir politika yürütüyordu. Hatta CP kendi içerisinde bile AKP ile mi yoksa MC ile mi birlikte bir iş yapma noktasında da bölünmüş durumdaydı.  
• DP’li ABD’nin İran’ın içten çözülmesi politikasına şimdilik angaje olabilecek politik eğilim olarak AKP’yi görmektedir. Çünkü bu parti aynı zamanda AB’ye doğru da yolalmak isteyen bir parti olduğu için DP’li ABD’nin dünya ve bölge politikasına uyum sağlayacağı zannedilmektedir.  Ama bu ille de böyle olacaktır anlamına da gelmez.  AKP geçmişte CP’li ABD’yi hayal kırıklığına uğrattığı gibi DP’li ABD’yi de hayal kırıklığına uğratabilir. Her ikisinin bölge politikası örtüşmeyebilir de. Yine bir başka nokta da Türkiye’nin, ABD’ye rağmen de bir milliyetçi-faşist politik yörüngeye kayabilir olmasıdır.   Bu durumda ABD bu milliyetçi iktidar ile ortak bir bölge stratejisi kurmak zorunda da kalabilir. Bu noktada DP’li ABD’nin eski CP’li ABD’nin bazı politikalarını zorunlu olarak devralması olasıdır. Kaldı ki Pentagon’un CP’den DP’ye olduğu gibi kalması ve B. Obama’nın Robert Gates’i Savunma Bakanlığı koltuğunda bırakması, önceki hükümetin bazı politikalarının devralınacağı anlamına gelir.  
  

• AKP, İran’ın Türkiye’ye düşmanlığını geliştirecek ve bunu ima edecek politik yaklaşımlara Türkiye’nin dahil edilmesine karşıdır.  İran ile bir sorunun çıkmamasına bu noktada oldukça dikkat etmektedir. AKP hükümeti, İran’da bir rejim değişikliğine götürecek organizasyonlara fazla angaje olmaz.
• AKP, Kürt ulusal sorununda bazı liberal reformların (buna “kültürel reformlar” da denilebilir) yapılması taraftarıdır. 
• PKK’nın üst yöneticilerini de kapsayan (ama Abdullah Öcalan hariç) bir kısmi genel afa da razıdır. PKK’nın K. Kürdistan’da askeri eylemlerini durdurması ya da “askıya alması”, onun hem ABD ve AB’ye karşı hem de  orduya karşı elini güçlendirecektir. Çünkü ordu politik yaşamda etkinliğini PKK ile yaptığı savaş sayesinde elde tutmaktadır. 22 Temmuz seçimleri öncesi hükümeti devirme girişiminde asker cenazeleri üzerinden bunu nasıl yaptığı yine Dağlıca ve Aktütün karakol baskınları sayesinde Meclis’i nasıl baskı altına aldığı açıktır. 
• AKP, DTP içerisindeki liberal unsurların güçlenmesini ve PKK’yı tasfiye etmesini istemektedir. Bunun için DTP içerisindeki bu liberallerin güçlenmesini ve gelişmesini ve PKK ile çelişkilerinin derinleşmesini, bazı liberal reformlar aracılığı ile geliştirmek istemektedir. DTP içerisindeki liberalleri PKK’dan kopardığı ölçüde, DTP’yi K. Kürdistan’da daha kolay yenebileceğini sanmaktadır. 
• AKP, PKK’nın ordu gibi ya da MC gibi bitmesini ve tasfiye olmasını istemektedir. Onun için PKK’nın İran’a karşı ABD tarafından yönlendirilmesini istememektedir. Bu nokta ABD ile AKP arasında bir anlaşmazlık noktasıdır. Çünkü uzun dönemli olarak K. Kürdistan’da mücadelesini “askıya alacak” olan PKK’nın, İran’da rejim devrildikten sonra ve Doğu Kürdistan’da güçlendikten sonra tekrar Türkiye Cumhuriyeti’ne yönelmesi mümkündür ve hatta kesindir. Onun için PKK’nın askeri açıdan bitirilmesini istemektedir ve bu noktada PKK’ya karşı İran ile askeri ve politik işbirliği AKP döneminde yoğunlaşmıştır. 
• AKP hükümeti, PKK’nın politik ve askeri tecritini geliştirmek için, G. Kürdistan özerk yönetimi ile yakınlaşma ve işbirliği yanlısıdır ve bu noktada ABD ile uyuşmaktadır. 
• Her ne kadar AKP hükümeti süreçte istediklerini alamayacak olsa da, PKK’nın silahlarının K. Kürdistan’da “belirli bir süre susması”, ona önemli bir nefes molası imkanı sağlayacak ve iç politikada özellikle de orduya karşı ve onun darbe eğilimlerinin dizginlenmesine yardımcı olacaktır. Bu temelde de kendi iktidarını kurtarmış olacaktır. AKP, PKK’nın ateşkes sürecini ve liberal söylemlerini, MC karşısındaki iktidar mücadelesinde bir politik avantaja çevirmek istemektedir. PKK’nın ateşkesi AKP’ye MC karşısında bir nefes molası imkanı verecektir.
  

• Genelkurmay 2006 yılında, AB karşıtı milliyetçi bir generaller grubunun eline geçmiştir. Bu dönemden itibaren de AKP hükümetini devirmek için harekete geçmiştir. Bunu da ÖKK aracılığı ve politik alanda bir MC oluşturarak yapmaya çalışmıştır.
• Genelkurmay bu dönemde ABD’de bir kısım CP’linin desteğini de  sağlamıştır. Bu kesim muhtemelen Dick Cheney ve etrafındakilerdir.  CP’li ABD ile AKP hükümeti arasındaki anlaşmazlıklar, orduya iç ve dış tecritten çıkma olanağı sağlamıştır ve özellikle CP’nin Türkiye’nin burjuva-demokratik çerçeve dışına çıkma eğilimlerine (kendi çıkarlarına uyduğu sürece) göz kırptığı bir çok olay yaşanmıştır:AKP’nin kapatma davasına yaklaşımı;zamanın Genelkurmay Başkanı Y. Büyükanıt’ın ABD’de bir devlet başkanı gibi karşılanması vs. 
• Genelkurmay, ABD’nin PKK’nın silahlı gücünü İran’a karşı seferber  etmesine ve K. Kürdistan’da askeri eylemlerini “askıya almasına” yani bir ateşkese karşıdır. Çünkü böyle bir durumun devlet içerisindeki ve sivil politika üzerindeki etkinliğini yokedeceğini ve AKP karşısında elinin zayıflayacağını iyi bilmektedir. Böyle bir durumda hükümetin, ordu içerisine daha kolay etki edeceğini bilmektedir. Onun için PKK’nın silahlarının belirli bir süre susması Genelkurmay’ın işine gelmez. Zaten bu yönde PKK’yı kışkırtan ve onun üzerine giden de ordudur. Ordu, PKK üzerinden hükümeti yıpratma eylemleri organize etmektedir. 
• Genelkurmay, AKP gibi PKK’nın bitirilmesini istemekte ancak elbette bunun AKP hükümeti devrildikten sonra gerçekleşmesini arzulamaktadır.  AKP devrilmeden PKK’nın askeri faaliyetlerinin durması onun işine gelmez ve bu durumu da istememektedir. 22 Temmuz seçimlerinden önce MC’nin hükümete karşı yürüttüğü kampanyanın çok önemli iki ayağı vardı: “İrtica” tehditi ve “bölücülük” tehditi karşısında hükümetin zaafiyetiydi. 
• Yine Genelkurmay ABD’nin PKK’nın askeri gücünü İran’a karşı kullanmasına karşıdır. Çünkü bu durumun uzun dönemli olarak TC’yi tehdit edeceğinden korkmaktadır. İran ve Suriye’deki rejimler devrildikten sonra, buralarda ortaya çıkacak olan “Kürt bölgeleri”nin K. Kürdistan’ın bağımsızlığı noktasında sağlam “geri hatlar” ya da “sıçrama noktaları” oluşturacağını iyi bilmektedir. İran ve Suriye devlet sınırları içerisindeki Kürdistan bölümlerinin G. Kürdistan’daki gibi yarı-özerk ve yarı-bağımsız bir statüye kavuşması, kaçınılmaz bir şekilde uzun dönemli olarak K. Kürdistan’ın bağımsızlığı sorununu gündeme getirecektir. Kaldı ki, Kürdistan’ın bütün parçaları arasında kapsamlı ve merkezi bir şekilde örgütlenen tek bir güç vardır ki o da PKK’dır. Genelkurmay açısından, PKK’nın İran sorunundan dolayı, K. Kürdistan’da silahlarını belirli bir süre askıya alması ve belirli bir dönem stratejik olarak Doğu Kürdistan’a önceliğini vermesi, uzun dönemli olarak PKK tehditinin devam edeceği anlamına gelir ki, buna kesinlikle taraftar değildir. 
• Genelkurmay, PKK’nın uzun dönemli olarak bir tehdit unsuru olmasının engellenmesini, ancak onun ABD açısından cazibesinin ortadan kaldırıldığı taktirde gerçekleşebileceğine inanmaktadır. Bunun için PKK’nın askeri olarak zayıflatılması noktasında azami çaba sarfetmektedir.  Çünkü PKK’nın  bu askeri potansiyeldir ki biraz da ABD’yi cezbetmektedir. Bundan dolayı Genelkurmay, PKK’nın İran rejiminin devrilmesinde vereceği politik ve askeri desteğin fazlasını ABD’ye vererek, PKK ve Kürt ulusunun ABD hesapları içerisinde yoketmek istemektedir. Ama bunun ise İran ile köklü bir düşmanlığın geliştirilmesi olduğu ve sonu savaş ile bitebilecek bir süreç olduğu kendiliğinden anlaşılır. Genelkurmay böyle bir stratejik mevzilenmeyi ancak AKP hükümetini yıktıktan sonra ve içeriside milliyetçi bir hükümet kurduktan sonra ancak gerçekleştirebilir. Bu ise ABD ve İsrail’in bölgesel politikalarına tam angaje olmayı getirir. AKP hükümeti mevcut siyasi yapısıyla böyle bir politikaya onay vermeyeceği gibi buna engel bile olmaya çalışacaktır.
  

• Bu baskınların herşeyden önce, ABD’de CP’nin iktidarı döneminde gerçekleştiğini gözden kaçırmamalıyız. CP içerisinde özellikle de Dick Cheney etrafında kümelenen Neo-Con’ların AKP’yi istemedikleri ve onun ABD’nin İran politikasını sekteye uğrattığını düşündükleri ve bundan dolayı Türkiye’de orduyu kendilerine daha yakın bulduklarını iyi anlamak gerekir. CP’li ABD, muhtemelen bir İran saldırısında AKP’li  Türkiye’ye güvenemeyeceklerini bildikleri için, iç politikada sıkışmış olan Genelkurmay ve MC’nin AKP’yi devirme girişimlerine “yeşil ışık” yakmış olabilir. Ama bunu da hiç kuşkusuz Genelkurmay’ın kendi politikalarını destekleyeceği beklentisi ile yapmışlardır. Belki bu noktada “gizli bir anlaşma” dahi yapılmış olabilir.

AKP’yi devirmesi için Genelkurmay’a yeşil ışık yakan CP’li ABD, aynı zamanda PKK ile de anlaşıp, onun askeri güçlerini İran’a yönlendirmesini sağlamıştır.  PKK uzun zamandan beri K. Kürdistan’da pasif bir askeri konuma çekilmiştir (İran ile savaştan dolayı) ve Dağlıca ve Aktütün karakol baskınları, içeride AKP’yi devirmek için yapılan organizasyonlar içerisinde spesifik saldırılardır. PKK, İran ile savaş halindeyken bu tür saldırılar normalinde yapmaz ve bu onun savaş stratejisine aykırıdır ve kaldı ki böyle bir savaş stratejisini (yani İran ve Türkiye’nin aynı anda ateşi arasında) uzun süre sürdüremeyeceğini kendisi de bilir. Bundan dolayı bu saldırılar çok daha büyük bir organizasyonun parçasıdırlar. Onun için bu saldırılarda ABD’nin rolünün kilit bir konumda olması yani Genelkurmay ile PKK arasında, AKP’nin devrilmesi stratejisi içerisinde, dolaylı ilişkileri ve koordinasyonu sağlaması kuvvetle muhtemeldir.

Bu durumda Genelkurmay kendi meşru ve seçilmiş hükümetine karşı, uluslararası bir komplonun bir parçası olmuştur. Bunun politik ve hukuki cezası oldukça ağırdır.

• Bir diğer olasılık, AKP’nin bir yandan Genelkurmay üzerine giderken bir yandan da PKK’nın üzerine giderek ve özellikle bu sonuncusunu KDP ve KYB’den tecrit etmeye çalışarak ve AB süreci ile Avrupa’da da sıkıştırarak ve aynı zamanda İran ile askeri anlaşmalar yaparak, PKK’yı uluslararası alanda politik ve askeri olarak zayıflatmasının sonucu olarak, birbirine düşman olan iki gücü (Genelkurmay ve PKK), AKP’yi devirme noktasında kendi insiyatifleri ile dirsek temasına girmeye zorlamış olabilir. Ama bu zayıf bir ihtimaldir. Nedeni de bu iki politik güç birbirlerine güvenemeyecek kadar düşmandırlar. Ancak ABD gibi bir üçüncü güç sayesinde bazı ilişkilere girebilirler.

• Bir diğer olasılık, Aktütün ve Dağlıca karakol baskınları ile PKK, AKP hükümetine dolaylı bir mesaj da vermiş olabilir. PKK, AKP’nin kendi üzerine politik ve askeri olarak daha fazla gelmesi karşısında, yeri geldiği zaman kendi hükümetini devirmek isteyen güçlerle dirsek temasına geçip, hükümetinin ömrünü kısaltabileceği mesajını da vermiş olabilir.